Αν και επικροτώ το graffitι ως μορφή τέχνης όντας μάλιστα από τις αρχαιότερες, μερικές εκφράσεις της όπως η παραπάνω μου προκαλούν αποτροπιασμό .Τσάμπα το χρώμα και ο χρόνος μάγκες! Θα προσπαθήσω όμως να δω τη θετική πλευρά και να το διακωμωδήσω λίγο . 

Τροφή για σκέψη : πρακτικά η πίσω όψη του άχαρου παλιού σπιτιού σχεδόν ξαναβάφτηκε και η αλάνα απέκτησε τη μοναδικότητά και το σήμα κατατεθέν , το στοιχειό της . Για παράδειγμα τα παιδιά θα λένε "πάμε στο μανιτάρι για παιχνίδι;"

                            ...και μια προσπάθεια ερμηνείας της παραπάνω απεικόνισης (τι εννοεί ο καλλιτέχνης) : μετά από πυρηνικό ατύχημα (βλ. Φουκοσίμα) τα μανιτάρια της φύσης αποκτούν υπόσταση τέρατος και απειλούν να καταβροχθίσουν τα πάντα σε αντεκδίκηση για την συνεχώς αυξανόμενη κατανάλωσή τους από τον άνθρωπο τις τελευταίες δεκαετίες. Μάλιστα κατά την αναγέννησή τους εκστομίζουν ακατάληπτες αγγλικές λέξεις (SOUN;;;). 

                                                                                             
                                                                                              Τρέμετε μανιταρόφιλοι!!!