ένα παιδί της κρίσης

Δεν το περίμενες αν κι έβλεπες τα σύννεφα
να ρθει σε σένα το κακό.
Σε πρόλαβε όμως και σε γκρέμισε
σε έριξε στα γόνατα
τράβηξε μαύρο πανί στα όνειρα
- και πόσο σου άρεσε να ονειρεύεσαι-
κι ήσουν μόλις 22 χρόνων

και στην απόγνωση της ανεργίας
μάζεψες το θάρρος σου και διστακτικά τράβηξες
εκεί που δίναν φαγητό σε ανθρώπους σαν εσένα

στην άκρη όμως στάθηκες , μακριά
σαν να σε νίκησε η ντροπή
τόσο νέος να ζητάς το αυτονόητο;
να ζητιανεύεις;

όμως την ώρα πού στριψες το κορμί να φύγεις
μια φωνή σε κάλεσε , ένα χέρι σε έπιασε
-έλα να φας , μην ντρέπεσαι!
και πήγες
και ήταν και άλλοι πεινασμένοι
και άλλοι νέοι τσακισμένοι

κόρεσες την πείνα , ανανέωσες το ραντεβού
και με το βλέμμα στο έδαφος έφυγες