Τελευταία ξαναγνώρισα την ελευθερία του ποδηλάτου (ας είναι καλά αυτός του οποίου το ποδήλατο δανείστηκα) . Τί έχανα τόσο καιρό !!!! Πραγματικά απίστευτο συναίσθημα . Σε γυρίζει πίσω στο χρόνο , στα παιδικά χρόνια . Έπρεπε να έρθει η κρίση για να το καβαλήσω; Ίσως . Αφήστε το να σας ταξιδέψει στους δρόμους της νιότης , σε μια εποχή πιο ανέμελη , κλειδωμένη στο μυαλό .
1 σχόλιο:
Παίρνω ένα ποδήλατο και φεύγω για τ' αδύνατο
κρατάω στο χέρι το κλειδί
πιάνω το τιμόνι ο σφυγμός μου δυναμώνει
το έργο κάπου το 'χω ξαναδεί
Ήμουν μικρό παιδάκι με καθαρή καρδιά
είχα τ'ονειρό μου, το ποδήλατό μου
κι όλα έμοιαζαν σωστά
έγινα δεκάξι, κι όλα ήταν εντάξει
είχα μια ζωή μπροστά
Το ποδήλατό μου, ήταν πάντοτε δικό μου
και με πήγαινε πολύ μακρυά
μέσα στη Σαχάρα, σαν την πιο βαθιά λαχτάρα
μ' οδηγούσε πέρα απ' τη χαρά
Και τώρα στον αγώνα, ξανά απ' την αρχή
Φόρτσα στο πεντάλι, να 'ρθουνε κι οι άλλοι
πάμε για ορθοπεταλιές
τα ποδήλατά μας, όπως τα όνειρά μας
ξέρουν από ανηφοριές
Δημοσίευση σχολίου